Posts

Wish you were here!

 I was furious when you left us! I shouted at death as if it could hear me. "This isn't fair," and I asked a thousand whys. All my questions, fears and doubts were answered with silence. Between the anger, there was heartbreak and disbelief when I heard you were gone. It numbed me. This can't be real, this can't be reality, this can't be yours! But the nightmare of grief was real.  And the reality is that I lost someone I loved. I will never know the reasons why. But I don't think there is any explanation that would make it feel okay. Love was filled with grief. What once was can no longer be, and while the anger fades, the wishing that you were here never does. When you lose a parent, you lose a part of your soul forever, there's a deep disconnection with the universe that you feel for the rest of your life. And that is the painful reality of grief.  In hard times like this, urging people to move on and to stay strong, don't build their resilience...
Post a Comment
Read more

To, My Brightest Star

End of a first month already and a new moon! 4th new moon since you left and It's your birthday month starting on new moon day.           I did not want to enter this year without you in it pa. It's been hard but you'd not like anyone of us to be sad. You always brought love and light in the darkest times of everyone's life around you. And I don't know how to do it now. I think of a soft smile on your face when I struggle and listen to audio message you sent on my birthday! I am grateful for all those audio messages of yours. Everything is going exactly the way it was going when you were here. I miss our calls in the evenings and realized how I took those for granted. I miss seeing you everyday.            I think of times when you and aai used to sit by us in the morning with tea & newspaper and talk while we are still asleep just to wake us up. It annoyed us but all you wanted to spend as much as time you could durin...
6 comments
Read more

Fear of Unknown

Image
            During Yoga Teacher Training, we were assigned few essays as part of the curriculum. One of those was " My Greatest Fear ". It takes immense courage to share your vulnerability with people especially when you hardly know them. I was blessed to share this in a Non-Judgemental zone. My greatest fear has always been losing control over life, and I am sure that I am not alone feeling this way.              "When we walk to the edge of all the light we have and take the first step into the darkest of  unknown, we must believe that one of two things will happen. There will be something solid for us to stand upon or you will be taught to fly". - Patrick Overton               I was waiting for my work visa to be approved in the last quarter of 2019. I was supposed to get it stamped from a neighboring country so I can travel in 2020, and visit family in Germany for th...
Post a Comment
Read more

येशील ?

पावसात लपवलेले आश्रु पुसायला येशील का रे तू ? धुक्यात हरवलेली ती वाट दाखवायास येशील का रे तू ? रणरणत्या उन्हात तुझ्या मायेची सावली पांघरशील का रे तू  ? अंधारात चालताना लख्खा चंद्रप्रकाश होशील  का रे तू ? तुझ्या आठवणीत आयुष्य जगताना ,नव्या आठवणी देशील का रे तू ? माझ्या भाबड्या मनाला दिलासा देशील का असण्याचा तू? तुझी नसून तुझीच म्हणून जगतीये ,त्या वेड्या मनाला भेटशील का रे तू? आयुष्याच्या शेवटी,निरोप द्यायला तरी येशील का रे तू ? तुझ्या परतीची चाहूल नाही , तरी येशील का रे तू ?                                                                     --ऋतुजा 
Post a Comment
Read more

यंत्रांची कथा

अभियांत्रिकी दिवसावर सकाळ मधला माझा लेख-सप्टेंबर २६ ,२०१४ माझे नाव ऋतुजा  जगताप.तुम्ही लिहिलेला दिव्य मराठी मधला इंजीनियर वर आधारित लेख वाचला आणि लिहावेसे वाटले. मी स्वतः इलेक्ट्रॉनिक्स आणि टेलीकम्यूनिकेशन मधे इंजीनियरिंग पूर्ण केला आहे. माझी लहान दोन्ही भावंडा इंजीनियर्स आहेत.  इथे आवर्जून नमूद कारावस वाटेल की माझी लहान बहिण  मैकेनिकल इंजीनियर आहे.आमच्या पालकांनी अम्हा दोघी बहिणींना परदेशी उच्च शिक्षणासाठी पाठवले।          गेले ४  वर्ष मी टेलीकॉम  क्षेत्रात कार्यरत आहे. टेलीकम्यूनिकेशन, नेटवर्किंग मधे काम करताना घेतलेल्या शिक्षणाचा नक्कीच उपयोग झाला आणि तो झालाच पाहिजे अशी एक इच्छा होती नोकरी शोधत असताना . भारतात किंवा परदेशात इंजीनियर्स ना खूप मागणी आहे. इथे माझ्या बहुतांश मैत्रिणी इंजीनियर आहेत आणि वेगळ्या क्षेत्रात (कम्प्यूटर्स, मैकेनिकल,केमिकल ,इ।) कार्यरत आहेत. कौतुक करवासा वाटते की रोजची नोकरी करून घर देखील संभाळतात।हे सांगण्या मागचा इतकाच उद्देश की मुली मानसिक आणि शारारिक दृष्टया खुप...
Post a Comment
Read more

मागे वळून पाहताना

अमेरिकेला उच्च शिक्षणासाठी जायचा असा हाई स्कूल पासून निश्चित केलेला ध्येय  होत अणि घरचे वातावरण शैक्षणिक असल्याने घरुन तसा पाठिम्बा पण मिळाला। आठ वर्षाहून  अधिक काळ लोटला या परक्या देशात। हो परकाच होता तसा । माझ्या घरातून पहिली मुलगी अमेरिकेला येत होती। सगळ्यांना भीती अणि अभिमान असे दोन्ही भाव मनात  होते. विमानात बसेपर्यंत आपण एकटेच जात आहोत याची कल्पना सुद्धा नाही आली. पाहिले काही दिवस खुप अवघड होते नविन लोकांमधे रुळयला, नव्या देशाच्या  रीती-भातिषी  जुळून घ्यायला।पण  निभावला।जेवण अजीबात बनवाता येत नव्हते त्यामुळे यूट्यूब वर किंवा घरी फ़ोन करून आईला विचारायचे। वरचा खर्च भागावा म्हणून ठीक ठिकाणी केलेले काम. या सगळ्या अनुभवाने एका छोटया शहरातल्या मराठी माध्यमातून शिकून दुसऱ्या देशात एकट्याने प्रवास करणाऱ्या त्या माझ्याकड़े मागे वळुन पाहिले की उगाच कौतुक वाटते. असे धाडस सगळ्या मुलींनी एकदा तरी करावे। आयुष्यात सगळ्याच गोष्टी  छान अणि मनासारख्या होतील अस नाही। या प्रवासात खाच खळगे  हे आहेतच।महत्वाची गोष...
Post a Comment
Read more

आनंदगंध

पक्ष्यांचा  किलबिलाट  अलगद कानावर येत राहिला की साखर झोप अलवार  जागवते। किलकिल्या डोळ्यावाटे  खिडकीतून येणाऱ्या सूर्यकिरणाच्या आभा,त्यासोबत आभाळभर पसरलेला शेंदरी रंगाचा  सडा लख्ख जागे करतो। विविध ऋतुतील सुर्योदय व सूर्यास्ताच्या वेळी लाल ,शेंदरी ,भगवा ,पिवळा तर कधी कधी राखाड़ीसुद्धा. आपल्या अंतरातील रंगांची उधळण मुक्तपणे आभाळात पसरवितात अन आपल्याला कस प्रसन्न करून टाकतात।त्यात भर घालतात, पावसाळ्यात उमटणारे  इंद्रधनुष्य। कधी कमाणी स्वरुपात तर कधी एकमेकांमधे गोफविणुन  आकाशात मांडव टाकल्यासारखे ,सगळेच कसा मोहवून टाकणारे ,शिशिरात बदलत जाणारे झाड़ा-पानांचे बदलते रंग , त्यांची पानगळ,चैत्रात फुटणारी नवीकंच कोवळी पालवी, त्यांचा हिरव्या रंगाच्या वेगवेगळ्या छटा ,ग्रीष्मात फुलणारा लालभडक गुलमोहर अन झाडावर हळुवार झूलणारा पिवळा धमक बहावा  हर एक पौर्णिमेची  रात्र काही औरच। अंधाराच्या पदरावर ,ठसठशीत उमटलेली चांदण्यांची नक्षिच जणू। शरदाच्या  दुधाळ चंद्राचा दिमाख तर विचारायलाच नको.वाहत्या पाण्यात प्रतिबिंबीत झाले...
Post a Comment
Read more